|
Vajitur rëndshëm,
mes flatrash që nuk njoh
kapem e çuditur nëpër rrjetën e lagur nga nata e gjakëruar
fluturohem
edhe pse nuk e ndjej
mes ngjyrash të dhimbshme dhe tjegullash të kaltra
mbyllem në sytë e mi
dhe flihem joqetësisht, joqeturazi
porse këpucët flasin ndjeshëm
aty ku kam falur jetën
qaj
sepse s’duhet njeriu të ndjejë
sepse s’duhet njeriu të prekë
sepse s’duhet lëkura të harrohet
|