|
asgjë ndryshe, gjithsesi... |
|
|
|
|
atë mëngjes ajo u ngrit herët në mëngjes. si rrallëherë. thithi pak aromë lulesh te freskëta, të ujitura vetëm nga shiu rastësor, në ballkonin e saj modest, dhe iu rikthye dhomës së zhgarravitur e të rrëmujshme. dukej se kohët e fundit dhoma e saj pasqyronte gjithçka te sajën ; mendimet, ndjenjat, përgjegjësitë, parimet, lekurën, frymëmarrjen, pshehrëtimat, ëndërrat, duart në errësirë...kështuqë, ishte mëse e vendosur të mos ndryshonte kurrgjë në atë kaos të vetëdijshëm...
|